Mówisz i masz – warsztaty kulinarne w Toskanii

Minął już ponad miesiąc od ostatniego turnusu warsztatów kulinarnych, a ja dopiero teraz znalazłam czas na ich opisanie. Nie dlatego, żebym się legaciła, ale dlatego, że wielu z Was myśli już o wakacjach w przszyszłym :)

Muszę przyznać, że te trzy tygodnie (od 21 września do 5 listopada)  były dla mnie naprawdę wyjątkowe. Pod każdym względem !

Zacznę może od tego, że sam pomysł gotowania w Toskanii narodził się zupełnie spontanicznie. Było to mniej więcej tak, że moja przyjaciółka z Warszawy postanowiła spędzić w Toskanii “babskie wakacje” z paczką swoich kumpelek. A ponieważ wszystkie bardzo lubią gotować, wręcz drżą na samą myśl o włoskim jedzeniu, Toskanii i wszystkim co włoskie :) to chciały to jakoś zręcznie połączyć.

No i tu pojawia się po raz pierwszy “mówisz i masz” - zaproponowałam im swój program warsztatów kulinarnych.  Żeby utrzymać się w kuchennej tendencji, dodam, że Kasia, Kinga, Magda, Patrycja i Magda poszły na pierwszy ogień! Ich kurs był “dziewiczym” i trwał od 21 do 28 września.

 

 

Następna grupa to Agnieszka, Dorota, Małgosia, Marysia, Ewa, Iwona, Danusia, Iwonka i Marta, które zawitały pod niebo Toskanii na przełomie września i listopada. Dodam, że nadal była piękna pogoda ! Słońca tak naprawdę zabrakło nam jedynie podczas “nadprogramowej” wycieczki do Cortony.

 

 

 

Ostatnia grupa w składzie Beata, Asia, Magda, Justyna, Asia, Wiesia i Iwonka przyjechały na początku października. Znowu na pogodę nie mogliśmy narzekać. Znaleźli się nawet śmiałkowie na kąpiel w basenie !

 

Jeśli kurs gotowania to koniecznie musi być fartuszek i notatnik na przepisy ... Trochę mi to zajęło, ale było warto zobaczyć miny uczestniczek na widok tych drobnostek :)

 

 

 

Obowiązek, bo jakby nie patrzył byłam w pracy, szybko zmienił się w chęć przebywania z zupełnie nieznanymi mi dotychczas osobami. Z wielką ochotą uczestniczyłąm w zaplanowanych kolacjach, jechałam na degustację wina (ale akurat w tym nie jestem chyba wyjątkiem, bo kto by nie chciał :) ). Z zaciekawieniem, po raz enty, odkrywałam Florencję, Cortonę, Pistoię. Oddawałam się grupowemu shopping’owi, spontanicznym aperitifom, najzwyczajniejszym babskim plotkom no i przede wszystkim GOTOWANIU !!!

Trudno jest opisać atmosferę panującą podczas kursów. Napisać, że było świetnie zabrzmi trochę banalnie, no ale tak właśnie było. Wszystkie uczestniczki zgodnym chórem twierdzą, że im się podobało. Zresztą w Księdze Gości, pojawiło się już kilka opinii. W wybranej przeze mnie agroturystyce natychmiast się zadomowiły. O tym miejscu pisałam więcej tutaj, tutaj i tutaj. Z marszu zaskarbiły sobie sympatię właścicieli i prowadzącej kurs. Niektóre z Pań przyjechały z całymi rodziami, bo niby dlaczego nie połączyć przyjemnego z pożytecznym ?

 

 

O Elisie, prowadzącej kurs, mogłabym piać peany. Nie umiem tego więc ograniczę się jedynie do stwierdzenia, że jest najlepsza z najlepszych ! Nie chodzi mi tylko o jej pasję czyli gotowanie, ale również o to jaką jest osobą. Zawsze dyspozycyjna, uśmiechnięta, mająca w kieszeni plan B i C na wszelki wypadek, wyrozumiała, a przede wszystkim z ogromem wiadomości. Dodam, że ma jedynie “lekko” po trzydziestce, a bagażem doświadczeń kulinarnych mogłaby obdzielić kilku szefów kuchni. Jak to często bywa, smakami i zapachami zwabiła ją do kuchni babcia. I tak już zostało ... Skończyła profesjonalną szkołę w Viareggio. Opowiadała nam o pierwszych krokach w szkole gastronomicznej i jak się okazuje to nie są przelewki !  Eliza jest świetnym obserwatorem i słuchaczem. Pomimo iż, wszystkie mówiłyśmy po polsku, była w stanie wyłapać pojedyncze wyrazy typu szafran, cukinia, wino i w taki oto sposób potrawa była przygotowywana na kilka różnych wariantów...

Eliza w swoim żywiole:

 

 

Sama przekonałam się o tym na własnej skórze, kiedy to na wspólnych zakupach na ryneczku w Montale, wygadałam się, że w życiu nie jadłam warzywa przypominającego wyglądem przerośnięty seler naciowy, a zapachem lubczyk ogrodowy czyli cardo. No i co robi Eliza, kupuje to warzywo, żeby później przygotować nam je jako przystawkę ! Któraś z Pań chciała skosztować krewetek z cukinią, no i Elisa kupuje cukinie i krewetki .... Jednym słowem mówisz i masz !  Tym samym kurs nie ograniczał się do przygotowania z góry ustalonych dań. Jej kreatywność była jak studnia bez dnia ! Oprócz tego, że nasze kursy zaczynałyśmy od filiżanki pysznego espresso, to na dodatek w połowie zajęć strzelały korki od prosecco, bo Elisa nie wyobrażała sobie zajęć bez aperitifu z przekąskami zrobionymi przez uczestniczki kursu. Degustacja trunków jest również elementem warsztatów kulinarnych jak to ma w zwyczaju powiadać i to jest święta prawda!

 

Eliza zazwyczaj najpierw podawała składniki, zaczynała sama przygotowywać, a później dziewczyny mogły się wykazać ! Sami zobaczcie, były pracowite jak mróweczki :

 

 

A poniżej znikoma ilość uchwyconych w kadrze potraw. Niektóre jeszcze surowe, a inne gotowe do zjedzenia !

 

Uczestnicy kursu i osoby im towarzyszące miały możliwość zwiedzenia również najważniejszych zabytków Florencji, skosztowania lokalnych potraw w opisywanej przeze mnie tutaj florenckiej restauracji oraz oddać się degustacji lokalnych win w jednej z winnic w okolicach Pistoi.

 

Nie zabrakło czasu wycieczki we własnym zakresie.

Poniżej wypad do Cortony z drugą grupą.

Nie obyło się bez zakupów, tych mniej i bardziej standardowych. Nie można było narzekać na pogodę ! Czy można chcieć więcej ?

 

Warsztaty kulinarne to nie tylko ugniatanie makaronu, skrobanie marchewki, siekanie cebuli i mieszanie w garnku, to przede wszystkim poznawanie nowych smaków, zapachów, nazw i identyfikowanie się z regionem. Z jego ludźmi i zwyczajami. Bo jak inaczej nazwać spontaniczną zachętę sprzedawcy do skosztowania serów i wędlin na lokalnym ryneczku, kieliszek vinsanto w prezencie od właściela restauracji we Florencji (bo tylu pięknych kobiet to on jeszcze nigdy nie widział ...), czekolady w prezencie od właściciela restauracji w Pistoi (z identycznym wytłumaczeniem jak to z Florencji ... ) czy chociażby podjadanie winogron na pięć minut przed winobraniem ... 

Dla mnie to były coś więcej niż lekcje gotowania. Oprócz tłumaczenia, oddawałam się temu co lubię najbardziej i tym razem nie będzie to po linii enogastronomicznej :). Ja między wierszami, obserwowałam uczestniczki. Z wielką radością zauważałam jak z dnia na dzień, osoby, które spotkały się tu pierwszy raz, zaprzyjaźniają się, służą sobie pomocą, zaciekle dyskutują na tematy "filozoficzne" i te bardziej prozaiczne, tak by na koniec warsztatów wymienić się numerami telefonów, bo każda nowa znajomość czegoś nas uczy...

Takie doświadczenia łączą.

 

Wspomnień tych najpiękniejszych nie da się ująć na zdjęciach. Zapachy są nadal nienamacalne ....

Oprócz mnóstwa przepisów, głowy pełnej pomysłów na pyszne dania i toskańskiego słońca, wszystkie Panie,  zabrały ze sobą do domu kilogramy (tak się przyjęło mówić w Toskanii) oliwy z oliwek, litry wina, dżemy domowej roboty, sery, wędliny i naręcza świeżych ziół. Żeby nie wspomnieć o kilku kilogramach więcej :) Na pewno będę wspominać z uśmiechem takie chwile :

 

 

 

 
 

Na koniec, chociaż na chwilę jak Hitchcock, pojawię się ja w kilku Waszych ujęciach :

 

 

 

 

Na blogu Małgosi Matyjaszczyk możecie przeczytać o warsztatach kulinarnych okiem uczestniczki.

 

----------------------

Wpis dedykuję Magdzie K. z Warszawy, która zmaga się z ciężką chorobą. Przez kilka najbliższych lat nie będzie mogła spełnić swojego marzenia i przyjechać do Toskanii. Mamy jeszcze mnóstwo czasu. Magda, czekam na Ciebie. Trzymaj się.
 

Spełniaczka marzeń

Ola i Jarek skontaktowali się ze mną w pierwszych dniach kwietnia br. z pytaniem o pomoc w organizacji ślubu cywilnego w Toskanii.

Pięć miesięcy później, tj. 17 września 2013 o 12.30 byli już Mężem i Żoną!

 

Wybór miejsca noclegowego, miejsca ceremonii ślubnej, kompletowanie dokumentów, tłumaczenie oraz ich legalizację załatwiliśmy właściwie na samym początku. Wybór kwiatów, nakryć i menu przypadł natomiast na sierpień - "święty" miesiąc, kiedy to każdy szanujący się  obywatel Włoch, wyjeżdża na wakacje ! Wszystko pozamykane, urolopy i rozbieżność informacji... Ale i temu zaradziłam :) Moja obecność na miejscu, jak się okazuje, jest moim największym atutem.

 

Pomimo iż nie był to mój ślub, to ja bardzo przeżywałam swoją obecność podczas ceremonii. Pełniłam, nie byle jaką funkcję, bo funkcję tłumacza (spełniam potrzebne ku temu warunki). Bałam się, że najnormalniej w świecie popłaczę się ze wzruszenia. Cudem udało mi się powstrzymać łzy. Pomogła mi w tym przede wszystkim Ola, z której emanował niespotykany spokój. Od czasu do czasu, utwierdzała mnie, że wszystko jest w porządku, swoim pięknym uśmiechem :)

 

A teraz oddaję już głos Oli i Jarkowi:

 

“Już mi niosą suknię z welonem
Już Cyganie czekają z muzyką
Koń do taktu zamiata ogonem
Mendelsonem stukają kopyta”

 

Z czym Wam się kojarzy ten refren? Z pięknym ślubem jak z bajki? Być może, ale nie nam… Dla nas oznaczało długie i żmudne przygotowania, zapraszanie wujków, za którymi się nie przepada, czy ciotek, które widziało się raz w życiu, a zaprosić trzeba, bo „wypada” oraz całą serię innych obowiązkowych zabiegów, które mają zachwycić naszych gości. No właśnie, naszych gości, ale nie nas. Dlaczego TEN dzień nie może należeć do Młodych? Ale tak naprawdę, tak na 100%, żeby był taki jaki sobie wymarzyli, a nie taki, jak wszyscy oczekują....

Nasz taki był – ślub w Toskanii, niezapomniany, bez zbędnej otoczki. Dlaczego Toskania? Pomysłów mieliśmy wiele: Portugalia, Las Vegas, Hawaje, Rzym. Zaczęliśmy szukać w Internecie firm, które pomagają w organizacji ślubów za granicą, aż trafiliśmy na bloga Asi. Napisaliśmy „zaczepnego” maila, a kilka elektronicznych listów później zdaliśmy sobie sprawę, że Toskania to jest to! W tym miejscu nie możemy nie wspomnieć o pełnym profesjonalizmie i zaangażowaniu ze strony Asi. Lista rzeczy, które zorganizowała lub pomogła zorganizować jest naprawdę długa, oto najważniejsze z nich:

·         Zakwaterowanie i kolacja weselna - Agriturismo  – wszystko co przeczytaliście na jego temat na tym blogu to prawda. Asiu, dziękujemy za pokazanie nam tego miejsca, do dziś spieramy się, który widok z tarasu jest bardziej niezapomniany – piękna panorama rozciągająca się za dnia, czy też migoczące nocą światła miast i miasteczek – Montale, Pistoii, Florencji…. Ahhh, jak tam jest pięknie….

A jedzenie, mhhh, rewelacyjne! Zastanawialiśmy się dlaczego w weekendy są tam takie tłumy, a stolik trzeba rezerwować z wyprzedzeniem. Po naszej „weselnej” kolacji nie mamy już więcej pytań. Za pośrednictwem Asi skonsultowaliśmy wcześniej całe menu z szefową kuchni, i mimo że przynajmniej teoretycznie wiedzieliśmy jakich dań się spodziewać, to w praktyce każde kolejne danie zachwycało. Ile byśmy dali żeby znów móc skosztować risotto z grzybami czy też biszkoptowo-owocowego tortu.

·         Miejsce ceremonii – tutaj również zdaliśmy się na Asię i nie zawiedliśmy się. Początkowo ceremonia miała się odbyć w Urzędzie w Pistoii, ale Asia zaproponowałam nam alternatywne miejsce – klimatyczne, podniosłe, eleganckie, idealne ukoronowanie Tego dnia - willa, w której mieści się najstarsza w Europie szkoła organowa.

·         Wszelkie sprawy „urzędowo-papierkowe”, które spędzały nam sen z powiek… Liczne wpisy na forach internetowych nie dawały nam pewności czy czegoś nie przeoczymy co później mogłoby uniemożliwić nam zawarcie związku małżeńskiego lub opóźnić samą ceremonię. Zdaliśmy się na Asię. Przeprowadziła nas przez te wszystkie formalności bezstresowo. Podpowiedziała co załatwić w Polsce, pośredniczyła w kontakcie z polską Ambasadą oraz lokalnym Urzędem Stanu Cywilnego, a w przeddzień ceremonii była z nami w Urzędzie i pomogła przekonać Panią Urzędnik, że nie jesteśmy rodzeństwem – podejrzeń nabrała patrząc na nasze adresy - wychowaliśmy się przy tej samej ulicy J.

·         Fotograf – zależało nam na polskim fotografie, przede wszystkim dlatego, aby uniknąć problemów w komunikacji. Asia poleciła nam polsko-włoski duet fotografów z Rzymu (www.slubwrzymie.com). Basiu, Marco, dziękujemy za Wasz profesjonalizm oraz przesympatyczną atmosferę w czasie zdjęć. A sesja we Florencji – niezapomniane przeżycie.   

 

Willa, w której odbył się nasz ślub.

Podczas ceremonii



Asia, jako nasz tłumacz podczas ceremonii, także musiała złożyć swój popis na dokumentach.

Na sesji plenerowej w gaju oliwnym

 

 

i we Florencji...

 

 

 

Nasz pobyt w Toskanii to oczywiście nie tylko ślub, aczkolwiek centralny i najważniejszy element tego wyjazdu. Udało nam się skosztować także innych uroków tego regionu.

Zwiedzanie zaczęliśmy od słynnej „Krzywej wieży”. Choć musimy przyznać, że Pisa nieco nas rozczarowała. Oczywiście jest tu piękna Katedra, Baptysterium, ale mieliśmy wrażenie, że poza głównym Piazza dei Miracoli czar pryska. A że w dniu zwiedzania pogodę mieliśmy w „kratkę”, dodatkowym minusem okazali się wszechobecni i bardzo natarczywi sprzedawcy parasoli.

Piza

Niewątpliwie miłym zaskoczeniem była dla nas Lukka, warto zwiedzić tutaj stare centrum miasta otoczone murami, a nieco dalej w osadzie Borgo a Mozzano można podziwiać szczególny most, który podobno zbudował sam szatan w ciągu zaledwie jednej nocy.

Lukka

Diabelski most

 

                Zwiedziliśmy także Muzeum Leonarda w miejscowości Vinci, gdzie już sam dojazd do niej drogą pod górę pełną serpentyn i pięknych widoków był nie lada atrakcją.

W drodze do ...

... Vinci

 

                Obowiązkowym punktem programu była także Siena, na zwiedzanie której najlepiej jest poświęcić cały dzień, aby nic nie umknęło z turystycznych atrakcji. Niewątpliwie jest to miejsce magiczne, a każda z uliczek zaskakuje niepowtarzalnym klimatem.

Piazza del Campo – główny plac Sieny.

Jedna z wielu malowniczych uliczek Sieny

 
               A oto San Gimignano – miasteczko w prowincji Sieny noszące miano „średniowiecznego Manhattanu”.

Nie brakuje tu sklepów, w których można kupić wino i inne lokalne wyroby.



A dla miłośników pięknych i szybkich samochodów polecamy muzeum Ferrari w Maranello (powiat Modena, Emilia Romagna) J.

 

 

Asiu, jeszcze raz dziękujemy za spełnienie naszych marzeń!

Ola i Jarek

Od Oli i Jarka dostałam piękny prezent. Zresztą sami zobaczcie:

 

 

Od środka, na wieczku, wypalony jest taki oto napis. Z dedykacją od Oli i Jarka.

 

 

Teraz nareszcie mam gdzie chować swoje marzenia, które czekają na realizację :)

Oczywiście jeśli najpierw Anka zabierze swoje skarby...

 

 

Kochani Olu i Jarku, czuję się wyróżniona, że to właśnie ja przyczyniłam się do spełnienia Waszych marzeń!